Urodził się 18 września 1953 r. w Krakowie

W 1973 r. ukończył LZN z dyplomem „Technika mechanika osprzętu lotniczego”, rozpoczynając jednocześnie studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, na kierunku Maszyny i Urządzenia Górnicze. W 1983 r. (po 10,5 latach studiów, przedłużonych o 5,5 roku z powodu aktywnej działalności alpinistycznej) obronił pracę dyplomową na temat „Wymagania wytrzymałościowe i technika asekuracji jako podstawowe problemy zastosowania lin alpinistycznych”, uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika.

W 1994 r. stworzył pierwszy w Polsce miesięcznik wspinaczkowy pt. GÓRY i ALPINIZM, który redagował i wydawał do 2005 r. publikując w sumie 98 numerów w ramach dziesięciu roczników.

W związku z wydawaniem czasopisma od 1995 r. – zawsze w ostatni weekend września – organizuje Spotkania Czytelników i Miłośników GiA, które odbywają się do dziś. Uczestniczyło w nich od 100 do 550 osób. Jak dotąd odbyło się 21 Spotkań.

Jest autorem licznych artykułów i notatek prasowych o tematyce alpinistycznej (pisanych od 1977 r.) do dzienników (np. 120-odcinkowy cykl w Wieczorze Wrocławia) i czasopism, także zagranicznych. Wydał 3 książki wspomnieniowe „Wybrałem góry” (1990), dwukrotnie wznawianą „Zwyciężyć znaczy przeżyć” i „Zwyciężyć znaczy przeżyć – 20 lat później” (2014), oraz podręcznik pt. „Liny alpinistyczne” (1991). W 1998 r. zebrał, opracował i wydał „Wielką Księgę Humoru Rysunkowego GiA”. Do kilku innych książek napisał wstępy lub rozdziały.

Wspina się od 1970 roku. W 2014 r. Walny Zjazd Polskiego Związku Alpinizmu nadał mu godność Członka Honorowego PZA.

W latach 1972-75 w Tatrach przeszedł szereg trudnych dróg latem i zimą. W 1974 i 1975 r. był mistrzem Polski we wspinaczce na czas oraz uczestniczył w międzynarodowych zawodach wspinaczkowych w ZSRR, Czechosłowacji, Bułgarii i na Węgrzech. W latach 1975-79 wspinał się w Alpach (latem i zimą), Norwegii, Pamirze i Hindukuszu Afgańskim. Czterokrotnie był na Kaukazie (1981, 1987, 2013 i 2015). Wyprawa do Afganistanu (1977), w czasie której wspólnie z Krzysztofem Wielickim i Jerzym Pietkiewiczem dokonał pierwszego przejścia nową drogą lewego filara (3000 m wysokości) szczytu Kohe Szachaur 7116 m, a potem wejście na Pik Rewolucji (6954 m) (1978), były wstępem do jego kariery himalajskiej. W 1979 r. został uczestnikiem wyprawy Andrzeja Zawady, która w sezonie 1979/80 zdobyła po raz pierwszy w zimie najwyższy szczyt świata Mount Everest (8848 m).

W latach następnych uczestniczył w wielu ekspedycjach himalajskich, biorąc udział w zdobywaniu szczytów: K2 8611 m (dwa razy, w tym raz w zimie – 1982 i 1987/88), Dhaulagiri 8167 m (dwa razy – 1983 i solo 1985), Yalung Kang 8505 m (w zimie – 1988/89), Broad Peak 8047 m (w zimie – 1988) i Everest (dwa razy – 1986 i 1991). Zdobył cztery ośmiotysięczniki: Manaslu 8163 m (1984, z Krzysztofem Wielickim), Lhotse 8516 m (1986, z Tadeuszem Karolczakiem), Cho Oyu (1987, z Tadeuszem Karolczakiem) i Gasherbrum II (1993, z Piotrem Snopczyńskim i Lary Hall’em z USA). Wśród gór niższych ma na koncie, pierwsze polskie i jak dotąd najszybsze w historii (7,5 godziny, samotnie – 1990) wejście na Pumori 7165 m. Jesienią 1991 roku zorganizował i kierował międzynarodową wyprawą na zachodnią grań Mount Everestu (Polish Jack Wolfskin Everest Expedition ’91). Uczestniczył także w wyprawach na Latok III (1984 – wyprawa jeleniogórsko-wrocławska), Rakaposhi (1990), 2x na Diran (1991), Aconcagua (był 6 razy na szczycie), Khan Tengri (2000) i Mt McKinley (2005). Łącznie 22 razy wchodził na szczyty przekraczające 6000 m w Hindukuszu, Pamirze, Himalajach, Karakorum, Andach i Tien Shan.

Za wyczyny alpinistyczne dwukrotnie honorowany złotymi medalami „Za wybitne osiągnięcia sportowe” – za zimowy Everest ‘1979/80 i za wytyczenie (razem z Krzysztofem Wielickim) nowej drogi na wsch. ścianie Manaslu w 1984 r.

Międzynarodowe Targi Turystyki i czasu wolnego | Wrocław